Wygląd Knock'a

Ciche objawienie przed piętnastoma świadkami (Irlandia, 1879)

Pewnego deszczowego popołudnia w 1879 roku piętnastu mieszkańców irlandzkiej wioski przez dwie godziny kontemplowało na murze swojego kościoła obraz Matki Boskiej obok świętego Józefa, świętego Jana i Baranka Bożego; objawienie, które nie wypowiedziało ani jednego słowa.

Świadkowie

Knock nie miał ani jednego wizjonera: było piętnastu świadków, dzieci i dorosłych, prostych rolników z wioski i okolic – członków rodzin Byrne, Curry, Callaghan, Durkan, Flatley, Murray, Trench i Walsh. Najmłodszy, John Curry, miał pięć lat. Zostali przesłuchani oddzielnie przez komisję kościelną i uzgodnili najważniejsze kwestie. Żaden z nich nie został kanonizowany.

Wygląd

Wieczorem 21 sierpnia 1879 roku na tylnej ścianie kościoła parafialnego św. Jana Chrzciciela w Knock w hrabstwie Mayo świadkowie widzieli promienną scenę, która trwała prawie dwie godziny w deszczu: ukoronowaną i modlącą się Matkę Bożą; obok niej św. Józefa i św. Jana Ewangelistę z księgą; a na ołtarzu Baranka Bożego z krzyżem, otoczonego aniołami. Pomimo deszczu, ściana i wizja pozostały suche.

Bezsłowne zjawisko

Najbardziej charakterystyczną cechą Knock jest to, że objawienie było całkowicie bezgłośne: ani Maryja, ani inne postacie nie wypowiedziały ani jednego słowa. Nie było zatem mowy ani słownych instrukcji. Tradycja interpretuje tę scenę – skupioną na Baranku nad ołtarzem – jako ciche zaproszenie do wiary, do adoracji eucharystycznej i do nadziei, zwłaszcza dla ludu wówczas zubożałego i nękanego głodem.

Anegdoty i owoce

Świadkowie powrócili do normalnego, spokojnego życia; John Curry, najmłodszy z nich, zmarł podobno w 1943 roku. Do końca 1879 roku odnotowano już liczne uzdrowienia przypisywane wstawiennictwu Matki Bożej z Knock. Miejsce to stało się narodowym sanktuarium Irlandii, a święty Jan Paweł II podniósł je do rangi bazyliki mniejszej w 1979 roku, w setną rocznicę objawienia, które sam odwiedził.