Anekdotes over de Maagd Maria

De Maagd Maria die bloed huilde in Jordanië

Anjara (Jordanië) (2010)

In het noorden van Jordanië, in het kleine stadje Anjara, bevindt zich een Latijnse parochie die wordt bediend door het Instituut van het Mensgeworden Woord en de Dienaren van de Heer en de Maagd van Matará. Het heiligdom is verbonden met een grot die volgens de lokale christelijke traditie wordt vereerd als rustplaats van Jezus en Maria tijdens hun reizen tussen Galilea en Jeruzalem. Het is belangrijk op te merken dat deze traditie van de grot niet wordt ondersteund door oude documenten; het is een devotie die van generatie op generatie is doorgegeven, geen historisch bewezen feit.

Wat er gebeurde, en wat werd gezien, vond plaats op 6 mei 2010. Een non was het heiligdom aan het schoonmaken en toen ze de ingang van de grot naderde, zag ze iets vreemds in het houten beeld van de Maagd Maria door het glas. Het leek haar alsof het beeld knipperde; eerst dacht ze dat het een weerspiegeling van het water op het glas was. Maar toen ze dichterbij kwam, kreeg het beeld een levensechte uitstraling, alsof het leefde, knipperde het opnieuw en begonnen er twee bloedtranen uit de ogen te vallen. De non gilde van schrik en twee jonge mannen die met haar aan het werk waren, renden ernaartoe en zagen het ook. Toen het gehuil ophield, waren de tranen opgedroogd en hadden ze afdrukken achtergelaten op de wangen van het beeld.

De Latijnse patriarch van Jeruzalem, Fouad Twal, en de hulpbisschop van Jordanië, Selim Sayegh, grepen vervolgens in. Het heiligdom werd gesloten en de Zusters van de Rozenkrans, verpleegsters die een ziekenhuis in Irbid runnen, werden gevraagd de substantie te analyseren. De analyse bevestigde dat het menselijk bloed betrof. De getuigen werden ondervraagd en als betrouwbaar beschouwd, en fraude werd in het lokale onderzoek uitgesloten. Als gedenkteken werd toestemming verleend om een plaquette naast het beeld te plaatsen ter herdenking van de gebeurtenis, een soort officiële votiefgave van de lokale Kerk. Er is echter geen verslag van een plechtig decreet van de Heilige Stoel, noch van de opname ervan in universele lijsten van erkende verschijningen: wat wordt aanvaard is de feitelijke realiteit van het huilen en de symbolische waarde ervan.

De pastoor van Anjara heeft dit teken met diep pastoraal inzicht geïnterpreteerd: Maria die huilt om de lijdende Kerk in het Midden-Oosten, om vervolgde christenen en om vrede. Elk jaar op 6 mei wordt de herdenking gevierd met een mis, processies en Maria-gebed, waarin de rozenkrans een centrale rol speelt. Er bestaat geen officieel "Feest van de Rozenkrans van Anjara", maar de religieuze ordes die de plek beheren, beleven een sterke rozenkransspiritualiteit, en het waren juist de Zusters van de Rozenkrans die deze tranen analyseerden. Zo wordt de rozenkrans daar gebeden voor hen die het meest lijden, onder de bescherming van een Moeder die ook huilt.