Anekdotai apie Mergelę Mariją

Rožinis, kuris pabėgo su Irako krikščionimis

Ninevės lyguma (Irakas) (2014 m.)

Conviene decirlo con precisión: no existe una única advocación universalmente reconocida como «Nuestra Señora de Irak», del modo en que hablamos de Lourdes o Fátima. Lo que sí hay, y muy hondo, es una fortísima devoción mariana entre los cristianos de tradición caldea y de las demás Iglesias orientales del país. María es para ellos Madre y refugio, invocada con muchos títulos en la liturgia, los himnos y la piedad popular de Bagdad, Mosul, Qaraqosh, Ankawa y Erbil.

Šis pamaldumas tapo ypač akivaizdus išbandymų metu. XX amžiaus karų metu ir, svarbiausia, 2014 m., iškilus save pasiskelbusiai Islamo valstybei, chaldėjų vyskupai, kunigai ir pasauliečiai viešai kreipėsi į Mergelę Mariją: vyko procesijos su Marijos atvaizdais, buvo atliekamos pašventinimo aukos prašant jos apsaugos, o prieglaudose buvo meldžiamasi rožiniais. Patriarchas Louis Raphael Sako ir chaldėjų vyskupų susirinkimas ne kartą kalbėjo apie Marijos apsaugą Ninevės lygumos krikščionių tautoms ir Kurdistane prieglobsčio ieškantiems perkeltiesiems asmenims. Visa tai dokumentuojama tarptautinėje katalikų spaudoje.

Es importante distinguir. Está documentado el desplazamiento masivo de cristianos en 2014, las vigilias marianas por la paz, los Rosarios comunitarios en iglesias, casas y campos de refugiados, y la posterior reconstrucción de templos dedicados a la Virgen con ceremonias de re-consagración. La interpretación de muchos fieles —que la supervivencia de sus familias o el regreso a sus pueblos fue una protección especial de la Virgen— es un testimonio de fe contemporáneo, hermoso y sincero, pero no consta que haya sido objeto de un proceso canónico formal de reconocimiento de milagro.

Tarp chaldėjų, sirų ir armėnų katalikų pastaraisiais dešimtmečiais sparčiai išplito lotynų įkvėptas rožinis. Persekiojimų įkarštyje jis tapo pasipriešinimo ir paguodos malda: paprasta malda tų, kurie, praradę viską, nenorėjo prarasti savo Motinos.