Anegdote o Djevici Mariji

Krunica koja je pobjegla s kršćanima Iraka

Ninivska ravnica (Irak) (2014.)

Conviene decirlo con precisión: no existe una única advocación universalmente reconocida como «Nuestra Señora de Irak», del modo en que hablamos de Lourdes o Fátima. Lo que sí hay, y muy hondo, es una fortísima devoción mariana entre los cristianos de tradición caldea y de las demás Iglesias orientales del país. María es para ellos Madre y refugio, invocada con muchos títulos en la liturgia, los himnos y la piedad popular de Bagdad, Mosul, Qaraqosh, Ankawa y Erbil.

Ta je pobožnost postala posebno vidljiva u vremenima kušnji. Tijekom ratova 20. stoljeća i, prije svega, 2014. godine, s usponom samoproglašene Islamske države, kaldejski biskupi, svećenici i laici javno su se obraćali Djevici Mariji: procesije s Marijinim slikama, posvete kako bi se tražila njezina zaštita i molitve krunica u skloništima. Patrijarh Louis Raphael Sako i Skupština kaldejskih biskupa više su puta govorili o Marijinoj zaštiti nad kršćanskim narodima Ninivske ravnice i nad raseljenim ljudima koji traže utočište u Kurdistanu. Sve je to dokumentirano u međunarodnom katoličkom tisku.

Es importante distinguir. Está documentado el desplazamiento masivo de cristianos en 2014, las vigilias marianas por la paz, los Rosarios comunitarios en iglesias, casas y campos de refugiados, y la posterior reconstrucción de templos dedicados a la Virgen con ceremonias de re-consagración. La interpretación de muchos fieles —que la supervivencia de sus familias o el regreso a sus pueblos fue una protección especial de la Virgen— es un testimonio de fe contemporáneo, hermoso y sincero, pero no consta que haya sido objeto de un proceso canónico formal de reconocimiento de milagro.

Među Kaldejcima, sirijskim katolicima i armenskim katolicima, krunica nadahnuta latinskim jezikom brzo se proširila posljednjih desetljeća. Usred progona postala je molitva otpora i utjehe: jednostavna molitva onih koji, izgubivši sve, nisu htjeli izgubiti svoju Majku.